De router van de provider

Wie thuiswerkt, heeft de grens van het bedrijfsnetwerk in de meterkast hangen. Dat apparaat is geleverd door de provider, staat er sinds de aansluiting, en is sindsdien door niemand aangeraakt — niet door de gebruiker, want die weet niet dat het moet, en niet door de IT-afdeling, want die is er niet de baas over.

Het resultaat is een stuk infrastructuur zonder eigenaar. Dat is zeldzaam, en het is niet toevallig ook precies het apparaat waar het meeste verkeer doorheen loopt.

Wat er wél toe doet

Zet automatische updates aan, of controleer of ze aanstaan. Bij de meeste Nederlandse providers gebeurt dit inmiddels vanzelf en kun je het in de webinterface terugzien onder firmware of systeem. Staat het uit, dan is dat het enige wat je vandaag hoeft te doen. Een router die achterloopt is niet langzaam onveilig maar meteen: kwetsbaarheden in dit soort apparaten worden binnen dagen op grote schaal misbruikt.

Zet beheer vanaf internet uit. Dat heet meestal remote management, WAN access of beheer op afstand. Vrijwel niemand heeft het nodig, en het is het verschil tussen "iemand moet in mijn straat staan" en "iemand scant het hele internet". Als jouw provider het nodig heeft voor ondersteuning, laat je het staan — dan is het een bewuste keuze in plaats van een gevonden instelling.

Vervang het wachtwoord van de beheerpagina. Niet dat van het wifi-netwerk, dat staat meestal al goed. Het gaat om het wachtwoord waarmee je de router zelf instelt; dat is bij sommige modellen nog altijd admin.

Wat je juist niet moet doen

Ga niet zelf poorten openzetten omdat een handleiding op internet dat adviseert. Elke geopende poort is een dienst die vanaf de hele wereld bereikbaar is, en de handleiding weet niet wat er achter die poort draait.

Ga ook niet aan het gastnetwerk beginnen met het idee dat je werklaptop daar veiliger staat. Een gastnetwerk beschermt jouw netwerk tegen het apparaat, niet het apparaat tegen de rest van internet. Voor een werklaptop met een fatsoenlijk ingerichte VPN levert het niets op behalve een tweede wachtwoord dat je vergeet.

Het gesprek dat hierachter zit

Voor een organisatie is de vraag niet welke instelling er goed staat. De vraag is of iemand die thuis iets vreemds ziet — een apparaat in de lijst dat er niet hoort, een router die uit zichzelf herstart, een melding over een firmware die niet lukt — weet bij wie hij dat moet melden.

In vrijwel elke organisatie waar ik dit gevraagd heb, is het antwoord nee. Niet omdat er geen servicedesk is, maar omdat er nooit iemand heeft gezegd dat de meterkast erbij hoort.